niedziela, 12 listopada 2017
***Brzask***Rozdział 13
Żeby nie było, wiem, że anglojęzycznych imion i nazwisk się nie odmienia, a jeśli już to tylko przez dopełniacz saksoński no ale te imiona by tak dziwnie brzmiały, jakbym wszystkie pisała w mianowniku...
Do sali weszli dwaj mężczyźni, prowadzeni przez Heidi, chyba tylko na nich nie działał jej dar. Obydwaj byli jakoś po trzydziestce i zdecydowanie nie wyglądali jak aniołowie, a przynajmniej jeden z nich... Miałam mieszane uczucia na ich temat, co chyba wyczuł Aro, bo zaczął kciukiem gładzić wierzch mojej dłoni.
Ciemne ubrania podkreślały ich rysy twarzy, jeden z nich, podejrzliwie rozglądał się po sali, jakby kogoś szukał, w jego oczach błąkały się jakby iskierki szaleństwa, psychopatyczny uśmiech wcale nie poprawiał jego sytuacji. Drugi z nich miał dość przyjemny dla oka wygląd, mimo to był taką zamkniętą księgą, której nie potrafiłam przeczytać. Bez wątpienia byli braćmi. Bez wątpienia byli idealni.
Zastanawiałam się, co miałabym im powiedzieć, rozejrzałam się po sali w poszukiwaniu pomocy, podświadomi liczyłam na Aro że wyciągnie mnie z tej krępującej sytuacji i pierwszy odezwie się do naszych gości, jednak jeden z nich niespodziewanie mnie przytulił, przez co puściłam dłoń ukochanego.
- Niklaus, nie zapominaj, że to moja kobieta...
- Dałbyś już spokój, jak was czasem obserwuje, to nie mogę uwierzyć, że jesteś tak zazdrosny, zdziadziałeś do reszty... - nie wytrzymałam, zaczęłam się szaleńczo śmiać, dołączył do mnie rzecz jasna Kajusz i Niklaus, nie mogę uwierzyć, że uważałam go za psychola...
- Ty musisz być Elijah- stwierdziłam patząc na drugiego mężczyznę.
- Tak, miło mi jest Cię w końcu osobiście poznać Isabello. Pewnie masz wiele pytań, znając Aro, powiedział Ci niewiele, lub w ogóle pomylił fakty... Masz może ochotę na spacer?
- Czemu nie... - Elijah wydaje się być tym bardziej ogarniętym bratem, który zawsze panuje nad sytuacją i wyciąga z kłopotów Niklausa, ciekawe tylko ile w tym prawdy...
Mężczyźni chwycili mnie pod ręce, prowadząc ku wyjściu z sali, ostatni raz spojrzałam na Aro, który uśmiechną się, jakby wiedziąc, o czym będą ze mną rozmawiać Grigori.
*Aro*
- W ogóle się nie zmienili-mrukną Kajusz siadając ponownie na swoim tronie.
- Ty też się nie zmieniłeś, mimo iż tyle razy błagałem o to Boga...
- A od kiedy Ty do cholery w Boga wierzysz ?
- Nie wierzę...
- Ale Ty jesteś chory umysłowo, jak chcesz, żeby Cię wysłuchał, skoro nawet w niego nie wierzysz? Ja mam nadzieję, że Grigori dadzą Ci mózg, to będzie z pożytkiem dla waszego związku, gwarantuje...
- Dlaczego ja Cię w ogóle jeszcze trzymam przy sobie...
- Ponieważ moje porady są zbyt cenne, byś mógł z nich zrezygnować...
*Bell*
Mężczyźni zaprowadzili mnie na dach, dokładnie w miejsce, w którym Aro parę dni temu mi się oświadczył.
- Bello czy jest coś, o co chciałabyś nas spytać? My wiemy, co kryje Twoje serce, ale chcielibyśmy, abyś sama nas o to spytała. - powiedział Niklaus.
- Wiecie wszystko?
- Wiemy dużo, ale nie wszystko możemy powiedzieć...
- Czy ja jeszcze kiedyś przejdę jakąś przemianę?
- W pewnym sensie tak...
- Nie rozumiem... Dlaczego mówicie jakimiś zagadkami?
- Wkrótce dowiesz się, co mieliśmy na myśli, musisz być cierpliwa. Bello jesteś wyjątkowa , twoje ciało jest wyjątkowe, zachowałaś niektóre ludzkie cechy, a jednocześnie jesteś nieśmiertelna.
- A Wy, kim właściwie jesteście? Aro, mówił, że aniołami, ale to takie nierealne...
- A wampiry? Wilkołaki? Czy to Twoim zdaniem jest realne? Kiedyś nawet nie sądziłaś, że bajki, którymi straszył Cię ojciec, są prawdą. - mrukną Elijah delikatnie się do mnie uśmiechając. Faktycznie tato kiedyś mnie straszyłbym, nigdy nie wychodziła sama z domu, bo w lesie czają się ogromne wilki... W sumie miał rację...
- Na długo przed Chrystusem, mieliśmy zadanie, aby ochraniać ludzi, jednak byliśmy zbyt nieuważni, dwie siostry zwiodły nas i wdaliśmy się z nimi w relację, którą nie powinniśmy.
- Anielskie życie wcale nie jest takie piękne, jak niektórym ludziom się wydaje, niebo jest niesamowite, ale dla ludzi, kiedy już tam trafiają, aniołowie muszą wykonywać rozkazy stwórcy, a jeśli się nie podporządkują, zostają zesłani do Gehenny, wielu naszych braci tam przebywa, którym chcielibyśmy pomóc, ale nie możemy.
- Skoro upadłe anioły są w miejscu niegasnącego ognia, dlaczego Wy pozostaliście na ziemi?
- Bo my spłodziliśmy dzieci ludzkim kobietom, przez co powstała nowa rasa...
- Jako twórcy wampirów musimy ponosić konsekwencje tego czynu tu na ziemi. Obserwując, do czego doprowadziliśmy...
- Ale skoro Bóg jest wszechmocny czy nie mógłby po prostu cofnąć czasu?
- Bello takie coś nie istnieje, wszyscy mamy wolną wolę bez względu na stan, my wybraliśmy źle, teraz zbieramy owoce naszego buntu.
- Ty nie mogłaś wybrać, czy zostać ludzką kobietą wiodącą spokojne życie, czy być wampirem, zostałaś w to wszystko wciągnięta zbyt brutalnie, ponosisz konsekwencje nie swoich decyzji. My już wiemy, co będzie odpowiednim darem dla waszego małżeństwa, co dopełni wasz związek...
CDN.
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Witaj, zapraszam serdecznie na moje opowiadanie - Harry Potter Fanfiction. Akcja dzieje się po wojnie a na tapetę biorę Severusa Snape'a. Pozdrawiam!
OdpowiedzUsuńproces-fanfic.blogspot.com