Minęło bardzo dużo czasu od kiedy ostatni raz coś tutaj napisałam, mam nadzieję, że nie wyszłam z wprawy...
Nastał późny wieczór, razem z Aro siedziałam na dachu zamku, obserwując jak turyści odwiedzający Voltere, spacerują przy świetle latarni. Wśród nich można było zaobserwować przeróżne relacje, młode osoby głośno się śmiały, zwracając tym uwagę innych ludzi, zaś starsze małżeństwa trzymały się pod rękę, łagodnie się do siebie uśmiechając. To mnie jakoś zasmuciło, wiedziałam, że już nigdy nie będę człowiekiem, że moje ciało nigdy się nie zmieni, nie pojawią mi się zmarszczki, nigdy nie będę miała dzieci, które będą rozrabiały, kiedy ja i Aro będziemy robili obiad...
- Bello... Wiesz, jak bardzo jesteś dla mnie ważna? Powinienem zrobić to już dawno... może to mało odpowiednie miejsce, nie można tu nawet klęknąć... - dopiero to zwróciło moją uwagę, nie bardzo rozumiałam, o co mu znowu chodzi.
- ... Zawsze wiedziałem co mam mówić i jak się zachować, to niebywałe jak można stracić głowę dla kobiety... - co on bredzi.?
- Aro wysłów się w końcu...
- Isabella Marie Swan... Czy uczynisz mi ten zaszczyt i będziesz ze mną aż do skończenia świata? - Poczułam, jak Aro wkłada na mój palec pierścionek... Nie rozumiem tylko po co... Milczałam, bo właściwie nie wiedziałam co mam powiedzieć... Nie czułam jakiejś ekscytacji, w sumie nie sądziłam, że Aro będzie chciał zrobić to w tak ludzki sposób...
- Aro... Po co to wszystko? Ten pierścionek? Przecież już nie raz Ci pokazałam, że liczysz się tylko Ty, z resztą skąd pomysł, żeby w ogóle się oświadczać?
- Bello w moich czasach wyglądałoby to nieco inaczej, ale chyba jednak wolę obecną formę proszenia panny o rękę...
- Wciąż nie odpowiedziałeś na moje pytanie...
-Bello na moją prośbę, do zamku przybędą Niklaus i Elijah Grigori to pierwotne wampiry, posiadające moc, której nikt do tej pory nie potrafi zrozumieć. Dawniej byli oni aniołami, zesłanymi na ziemię, aby opiekowali się ludźmi, jednak nie wypełnili rozkazu, za co surowo zostali ukarani na wieczne potępienie i ciągłą wędrówkę po ziemi.
- Anioły to one istnieją? Żartujesz sobie ze mnie?
- Wierz mi, nie robiłbym sobie jaj z osób, które mają udzielić nam ślubu... - Do reszty zwariował...
- Czy my nie możemy wziąć slubu jak normalni ludzie? A nie od upadłych aniołów?
- Za tym kryje się coś więcej, Niklaus i Elijah mimo kary, jaką odbywają, nie zostali w całości pozbawieni anielskich przywilejów. Kiedy łączą ze sobą pary, robią to tak, aby nigdy żadne nie musiało żyć bez drugiego. Obdarzają małżeństwa takim błogosławieństwem, które jest czyste i pochodzi prosto z serc małżonków. Kiedy połączyli Athenodore i Kajusza obdarzyli ich wiecznym szacunkiem do siebie. Nigdy przez tyle lat nie słyszałem, aby kiedykolwiek się kłócili.
- Kiedy przybędą?
- Mogliby pojawić się w każdej chwili, ale przeczuwałem, że będziesz chciała przygotować się jakoś bardziej do zostania panią Voltiuri, więc będą w następnym tygodniu.
- Muszę prosić Athenodore o pomoc w uszyciu sukni... Aro, czemu Ty zawsze wymyślisz coś tak beznadziejnie skomplikowanego, jak ślub w tydzień...
- Bo nie chcę, by ktoś mi odbił moją kobietę.
- Durny jesteś...
- Bello Ty się w ogóle nie liczysz z moim delikatnym serduszkiem! - To będzie sukces, jeśli ja go nie zabiję do ślubu, nie mówiąc już o reszcie życia...
Czas mijał bardzo szybko, od rozmowy z Aro na dachu minęło już pięć dni, dziś mają przybyć Grigori, okazało się, że przybędą wcześniej i zostaną na trochę dłużej, niż było to w planach. Wszystko jest gotowe do ceremonii, moja suknia jest idealna, choć według mnie odrobinę zbyt bogato zdobiona, ale nie mogłam wytłumaczyć Sulpicji i Athenodorze, że nie potrzebuję takiej sukni. Stanęło na tym, że skoro wychodzę za mąż za Aro, to muszę wyglądać jak na żonę przywódcy Volturi, przystało.
Siedzieliśmy właśnie w sali tronowej, chwilę temu zakończył się posiłek. Aro, przytulał mnie do swojego boku. Delikatnie głaskał mnie po włosach, ostatnio takie zachowania z jego strony były czymś normalnym, a przynajmniej według niego. W pewnej chwili poruszył się niespokojnie.
- Bello nasi gości własnie przybyli.
CDN.
A teraz odrobina wyjaśnień w następnych rozdziałach wyjaśnię o co chodzi z Suplicją (Wtf?! przecież to ona była jego żoną...) Dobra mnie nie ogarniecie xD Nie będę wstawiała zdjęcia projektu sukni Belli , zostawię to waszej wyobraźni, Możecie pisać jak ją sobie wyobrażacie to może je również narysuję ;p
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz