Tempest Lady w tym rozdziale zobaczysz jak bardzo nie lubię Edwarda xD
Rozdział 4
- Aro on chciał zrobić mi coś o czym nie powinien był nawet myśleć. Jednak Alice w porę go powstrzymała już prawię mu się udało, prawie zabrał mi moją najcenniejszą rzecz.
Jednak to nie było najgorsze potraktował mnie jak zwykłą szmatę, wykorzystał i porzucił. Cullen to śmieć który powinien ponieść konsekwencje swoich czynów, ale Ty tego nie zrozumiesz bo dla ciebie liczy się tylko jego unikatowy dar. - zamilkłam miałam już dość. Czerwone oczy Aro wręcz wypalały dziurę we mnie jakby oceniał czy powiedziałam prawdę.
-Bello dlaczego nie powiedziałaś mi tego wcześniej..?Jego dar jest dla mnie niczym w porównaniu z twoim szczęściem -cichy głos Aro wyrwał mnie z zamyśleń. Chwycił moją twarz w swoje zimne dłonie ocierając pojedynczą łzę która zdążyła uciec z pod wachlarza rzęs.
- A czy to miałoby jakiekolwiek znaczenie?Czy teraz kiedy już wiesz zrobisz coś z tym? -Aro szepną jedynie:
- Demetri... - A po chwili przed nami pojawił się wysoki wampir o krótkich brązowych włosach.
-Wzywałeś panie...
- Chcę byś zajął się tropieniem Edwarda Cullena.
- Za pozwoleniem... w jakim celu mam to zrobić?
- Jeszcze nie teraz mój drogi... Jeszcze nie teraz, nie muszę ci chyba tłumaczyć co to jest pełna dyskrecja...
- Oczywiście mój panie, będzie tak jak sobie tego życzysz.
- Cieszę się, że się zrozumieliśmy, możesz już iść.
-Aro co ty chcesz zrobić?
-Bello nie będzie mnie parę dni... Proszę uważaj na siebie i nikogo nie prowokuj... Wiem, że Jane nie specjalnie cię lubi...
-Ze wzajemnością...
-Proszę cię bądź ostrożna-ucałował w czoło w geście troski i wybiegł nim zdążyłam cokolwiek powiedzieć
Minęły już pare dni a ja nic nie wiem co się dzieje z Aro, ani nawet co się dzieje w tym zamku. Jestem cały czas w swoim pokoju cały czas potwornie boli mnie głowa nie jestem wstanie racjonalnie myśleć, tylko Jane dwa razy dziennie przynosi mi jedzenie, które nie smakuje tak jak powinno. Od paru dni mam zawroty głowy i niemiłosiernie trzęsą mi się ręce Nie mam nawet do kogo z tym się zwrócić, Kajusz tutaj nie przychodził a Jane tego nie powiem. Mam dziwne przeczucie że to ona za tym stoi. Dwa dni temu dała popis swoich wampirzych umiejętności wciąż mam siniaki na nadgarstkach. W pewnym momencie poczułam czyjś dotyk na dłoni, z trudem otworzyłam oko blond włosy... Kajusz, Aro mówił że mogę mu ufać, pogładził mnie po policzku, widziałam niezadowolenie malujące się na jego twarzy zdołałam jeszcze dojrzeć jak krzyczy z zauważalną wściekłością po czym przydusza do ściany jasnowłosą kobietę po tym odpłynęłam w niebyt.
Jakiś nieznany ciężar w klatce piersiowej uniemożliwiał mi oddychanie, ból głowy wcale się nie zmniejszył do mojej świadomości co jakiś czas dochodziły tylko urywki rozmów.
-To trwa zbyt długo...poślij po Carlisle'a...(nie wiem jak to się pisze)
-Ciekawe czy będzie chciał ci pomóc po tym co zrobiłeś jego pożal się Boże synalkowi...
-Dobrze wiesz, że tu nie chodzi o mnie! Bella tak bardzo cierpi...
Tak bardzo chcę wstać, wstać i móc powiedzieć Aro, że wszystko w porządku, ale jakaś niezidentyfikowana siła nie pozwala mi nawet ruszyć małym palcem. To dziwne, ale tutaj gdzie jestem wszystko jest w takich jasnych, pozytywnych barwach jedyne czego mi brakuje to obecność Aro jego subtelnego dotyku tych jedwabiście delikatnych, pewnych w działaniu dłoni oraz wąskich ust które pożądliwie szarpały moje wargi. I znów ciemność...
-Carlise proszę pomóż jej błagam...
--Aro przebadałem ją naprawdę dokładnie. Nie wiem skąd Jane to miała ale podawała Belli coś co powoli i w bardzo bolesny sposób zmienia ją w naszego naturalnego wroga...
-Przecież Jane od zawsze była mi wierna... Przyjacielu jak mogę jej pomóc?
-Aro nie ma już ratunku trucizna zaatakowała jej serce w tym stanie nie dożyje następnego dnia. Aro jesteś z nas wszystkich najstarszy tylko twój jad może jej pomóc...
-Za wszelką cenę chciałem tego uniknąć...
-Jednak nie możesz...
-Wyjdźcie wszyscy... Kasjuszu ty zostań...Powstrzymasz mnie jeśli się zatracę...
Cichy szloch ale taki inny niczym nieprzypominający tego ludzkiego...
-Bello nie chciałem dla ciebie takiego życia jak moje. Umierasz...Wybacz mi jestem samolubem, ale nie potrafię bez ciebie żyć...
I nagle wszystko się zmieniło...