wtorek, 7 czerwca 2016

***Brzask*** Rozdział 7

I'm so sorry. Przepraszam, że tyle czasu nie dawałam znaku życia, niestety moje życie jest niebywale skomplikowane, mimo "Gorącego etapu" a mianowicie poprawiania ocen udało mi się napisać rozdział, może nie jest on jakiś super, ale zawsze to coś. Let's do this now! :)


Jak cudownie jest ugasić pragnienie... ulga nie do opisania, jednak abym ja mogła się nasycić, śmierć poniosło kilka osób, osób które miały rodziny, plany na przyszłość, a ja tak po prostu odebrałam im wszystko. Opamiętanie przyszło w chwili, w której spojrzałam w oczy małej, ślicznej blondyneczki. Policzki jej były brudne od łez, a włoski kleiły się do pyzatej buźki. Jest mi, tak cholernie smutno ta mała biedna dziewczynka, w najgorszych koszmarach będzie widziała od teraz moją twarz umorusaną krwią moich ofiar. Nie mogę tego znieść, to nie tak miało wyglądać moje życie. Schodzę do lochów, gdzie wyżywam się na tej suce, która mnie zniszczyła... nie wychodzę z nich aż do rana...

Wiem, to było dla niej ciężkie przeżycie, ale tacy jesteśmy, ktoś musi umierać, abyśmy my mogli żyć, tak działa prawo natury. Wkrótce się przyzwyczai, co do tego nie mam wątpliwości. Muszę niezwłocznie udać się do Kajusza jakaś niewielka grupa wampirów z Rosji przestała opowiadać się po naszej stronie, ba oni wręcz namawiają do tego, by nam nie ufać. Cóż zdrajcy płacą najwyższą cenę...

Decyzję podjęliśmy od razu, niezwłocznie wyruszamy na Syberię. Muszę jeszcze tylko porozmawiać z Bellą, niech sama zdecyduje czy chce mi towarzyszyć, czy może woli zostać w zamku. Osobiście rzecz jasna wolałbym mieć ją przy sobie, mając pewność, że kolejny raz nie zrobi sobie jakiejś głupoty, jak na przykład zagłodzenie się.

Idę właśnie do naszej wspólnej komnaty, zdecydowaliśmy się na takie rozwiązanie, aby przynajmniej w jednym miejscu móc być tylko we dwoje, mimo że między mną a Bellą nie doszło do niczego poza drobnymi pocałunkami, kiedy byliśmy sami, nie mam jej tego absolutnie za złe, w końcu żyję tyle tysięcy lat, że mogę przeżyć jeszcze trochę, aby dostać coś, co moja kobieta ukrywała przez tyle lat przed innymi żądnymi jej kwiatu kobiecości napalonych samców alfa... Jak to banalnie brzmi, ludzie mają takie dziwne nazewnictwo...

Wchodząc do sypialni, orientuje się, że nikt oprócz mnie się w niej nie znajduje, to dziwne jest już dawno po północy, Bella z reguły już dawno o tej porze jest w komnacie, czytając książki z mojego prywatnego zbioru, na myśl przychodzi mi tylko jedno miejsce, do którego mogła udać się Izabella. Dotarcie do lochów zajęło mi niespełna parę sekund przez odchylone drzwi zauważam Bellę uderzającą raz po raz wycieńczoną i wygłodzoną blondynkę, kto by pomyślał, że z damy, jaką była Jane można zrobić aż takie ścierwo, ukradkiem spoglądam na Bellę, po której policzkach płyną krwawe łzy, coś niesamowitego, wyjątkowego tylko dla jej osoby, aczkolwiek również niebezpiecznego w taki sposób pokarm szybciej opuszcza jej ciało, przez co szybciej nadejdzie czas, w którym znów będzie musiała zabić, podchodzę do Belli od tyłu, mimo nabytego doświadczenia i braku jakichkolwiek odgłosów Bella mnie zauważa. Z dużą siłą przypiera mnie do ściany, jej tęczówki są niebywale czerwone, na polikach jest obecna już częściowo zaschła krew, jej kły również mocniej się wysunęły... cholera!

-Czego tu chcesz ?! -Jest w euforii, adrenalina zawładnęła jej ciałem, blondynka wisząca na ścianie podniosła lekko głowę spoglądając w moje oczy, szepnęła tylko:

-Ona nie jest już człowiekiem… -jednak nie dokończyła swojej wypowiedzi, Bella doskoczyła do niej, odrywając jej głowę i rzucając ją w drugi kąt pomieszczenia.

-Mówiłam Ci Suko, abyś się zamknęła- Obawiam się, że na własne życzenie stworzyłem maszynę do zabijania…

-Bello…

-Tak Aro? – Spojrzała na mnie, uśmiechając się zupełnie jak wtedy 3 lata temu.

-Bello, dlaczego to zrobiłaś?

-Aro, gdybym jej nie zabiła, przychodziłabym tu codziennie, w konsekwencji czego wkrótce mnie samą musiałbyś przypiąć do tej ściany, jest mi jak na razie ciężko, jednak staram się nad sobą panować, to co widziałeś przed chwilą to moment, w którym nie wytrzymałam, oczy tej małej dziewczynki ja je wciąż widzę, to tak bardzo boli…- przytuliłem ją do swojej piersi, Bella wciąż była ode mnie niższa co dawało mi możliwość zatopienia twarzy w jej puszystych włosach.

-Bello wraz z Kajuszem i Armią musimy wyruszyć na Syberię, grupa wampirów się nam sprzeciwia, musimy rozwiązać tę sprawę, puki oni nie zdążyli ujawnić się ludziom. Chciałbym, abyś nam towarzyszyła, jednak ostateczna decyzję pozostawiam tobie.

- Co tylko chcesz… chodźmy już do naszych komnat.

-Oczywiście, spalenie ciała zlecę Kajuszowi on na pewno rzetelnie wykona swoja pracę.

Kiedy byliśmy już w komnacie, leżeliśmy wtuleni w siebie, obdarzając się pocałunkami, aż do wschodu słońca, który oglądaliśmy z okna naszej wspólnej sypialni.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz