Moje okrucieństwo nie zna granic, postanowiłam zrobić z Edwarda nieszczęśliwego kochanka, knującego jednocześnie niesamowitą intrygę, o której wiem tylko ja Buahahahha!!! Rozdział nie konieczni odpowiedni dla dzieci... ;p
- Jestem tak cholernie głodna - na słowa Bells wszyscy się zaśmiali, wszyscy oprócz mnie. Jej głos od wcześniejszego krzyku był bardzo zachrypnięty znowu przypominała moją małą Bellę, taką delikatną i bezbronną tylko te oczy niby te same a jednak inne, przytłaczające swym kolorem, pomyśleć, że to wszytko przeze mnie... Podałem jej dłoń, którą niechętnie przyjęła. W sumie rozumiem jej wahanie, minie sporo czasu zanim znów mi zaufa. Ale ja się nie poddam Bella znowu będzie moja. Tylko teraz rozegram to inaczej...
* Bella*
- Bello niestety tutaj nie można polować, to teren Mansów, to tutejsi myśliwi nie wiem czy nie są gorsi od Quileutów. - chyba nikt nie może być gorszy od nich...
- Spokojnie, wytrzymam do powrotu do zamku, nie chciałabym zostać przywiązana do wielkiego pala przez plemię dzikusów. - kątem oka widzę jak Kajusz dusi w sobie śmiech na moją wypowiedź.
- Chyba zaraziłaś się poczuciem humoru od Aro, powinniście się mniej całować źle to na was wpływa...
- Na Ciebie za to źle wpływa przebywanie z Markiem, chyba nie chcę wiedzieć jak wykorzystujecie trony gdy nas nie ma w sali... - jak ja kocham się z nim droczyć, szkoda że Aro musi tego słuchać...
- Słuchamy rozkosznej muzyki waszych ust, że też słychać was przez tak grube mury... - o co chodzi Edwardowi? Już któryś raz z kolei zmarszczył brwi, a robił tak tylko gdy coś rzeczywiście go denerwowało...
- Jesteś równie zabawny co śmiech Aro...
- Bello, czy Ty właśnie powiedziałaś, że mój śmiech Ci się nie podoba??? - znowu się zaczyna... Skądże Aro śmiejesz się uroczo zupełnie jak dzik...- nagle Masen zaczął się śmiać pod nosem, no super jeszcze mi tego brakowało, żeby ktoś słyszał moje myśli...
- Aro misiu... przecież wiesz, że wszystko w Tobie według mnie jest najlepsze... - czas wkurzyć Edwarda...
- Błagam tylko nie misiu...
-Aro niedługo będziesz przypominał wielkiego misia jeśli nie przestaniesz zabijać otyłych kobiet... (Bez dramy mi też niczego nie brakuje xD)
- Kajuszu zupełnie nie rozumiem dlaczego wszyscy uważają Cię za sztywniaka - powiedziałam śmiejąc się.
- Bello bo ja czasem bywam naprawdę sztywny - Mało że idiota to jeszcze zboczony...
- Zastanawia mnie tylko, który z was Ty czy Aro ma na drugiego gorszy wpływ...
- Bello nie wiem jak on, ale ja jestem ideałem, jednak teraz już proponuje wracać do Włoch. Edwardzie jaka jest Twoja decyzja?
- Myślę, że zostanę póki co tutaj, muszę naprawić kilka rzeczy w swoim życiu. - bez zbędnych pożegnań Edward wbiegł do lasu a wraz z nim grupa wampirów.
Gdy tylko dotarliśmy do zamku, od razu pobiegłam do sali tronowej gdzie czekał już na mnie ciepły posiłek... było już późno więc kobieta, która siedziała w recepcji zaczynała powoli przysypiać, zdjęłam swój płaszcz i ją nim okryłam. Elizabeth miała na oko 26 lat i była osobą, którą Marek oszczędził podczas jednego z posiłków, od tamtej chwili wszyscy myślą, że Marek ponownie się zakochał. Udałam się do łazienki, po zmyciu z siebie resztek krwi poszłam do Aro który stał oparty o blat biurka w naszej sypialni. Podeszłam bliżej niego na co on przyciągnął mnie mocno za biodra do siebie, przygryzłam wargę po czym mocno go pocałowałam, Aro bez trudu podniósł mnie, abym mogła owinąć nogi wokół jego bioder. Zdjęłam z niego koszulkę, na co usłyszałam krótkie warknięcie, jak dobrze, że my nie musimy oddychać bo prawdopodobnie już bym się udusiła. To było takie szybkie i intensywne, po chwili leżałam na łóżku zupełnie naga i cholernie podniecona. Aro całował moją szyję i piersi, co zmusiło mnie do wygięcia pleców w łuk. Moje ręce błądziły po jego ciele badając każdy jego zakamarek, wszystko było idealne, Aro uciskał mi uda, liżąc moje sutki, nie było trudno się domyśleć, że już nie zrezygnujemy za daleko to doszło. Kochaliśmy się na nasz własny sposób, szkoda, że wzeszło słońce... Było cholernie dobrze. współczuję tylko tym co znajdowali się w zamku... te łóżko cholernie skrzypi... A przecież to było prawie 8 godzin...jeszcze długo po tym leżeliśmy w łóżku okryci jedynie delikatnym materiałem prześcieradła.
CDN.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz