Rozdział dedykuję dla tych którzy czytają a nie chcą komentować, lub nie mają na to czasu.
Rozdział 5
Ból rozrywał każdy fragment mojego ciała. Płonęłam żywym ogniem i nic nie byłam wstanie z tym zrobić. Uwięziona w cielesnej skorupie próbuje wołać o pomoc, ale moje własne gardło i tym razem mnie zawodzi. Skoro tak wygląda przemiana to ja już nie chcę. Ból się nasilał z każdą chwilą, nie wiem ile czasu trwał ten stan. Nagle zalała mnie fala zimna i w ciągu kilku sekund ujrzałam całe swoje życie. Każdą chwilę z najdrobniejszymi szczegółami, uśmiech mamy gdy przytulała mnie do swojej piersi tuż po porodzie, zabawy w piaskownicy, moment gdy pierwszy raz ujrzałam Aro... Chwila w której zdałam sobie sprawę z tego, że go kocham...
Uczucie zimna wcale mnie nie opuściło, ale miałam dziwne uczucie, że powinnam otworzyć oczy. Bez większego problemu uniosłam powieki a już po chwili widziałam wszystko idealnie.
Znajdowałam się w sporych rozmiarów sypialni, urządzonej w chłodnych barwach brązu i czerni. Pokój był bardzo przestronny i dobrze oświetlony, przy jednym z okien stał wysoki mężczyzna ubrany w niecodzienną szatę. Aro, uśmiechnęłam się do niego na to on w ułamku sekundy znalazł się przy mnie chwytając za dłoń.
-Bello... - Jego głos był taki jak zawszę głęboki i męski, tęskniłam za nim.
-Aro...
-Nie chciałem by to się stało w takich okolicznościach... - przytulił mnie do siebie wtulając twarz w moje włosy.
Wydarzenia ostatnich dni powróciły do mnie ze zdwojoną siłą. To wszystko wina Jane, znęcała się nade mną, podając jakieś nieznane mi substancje. Ale to już nie ważne, za chwile to ona poczuje moją złość...
- Aro czy możesz mnie zaprowadzić do Jane..?
- Nie wiem czy to dobry pomysł, ale skoro chcesz... Chodźmy więc.
Chwycił mnie za rękę a po chwili biegliśmy niezwykle szybko - Już to uwielbiam krzyknęłam - zaśmiał się perliście, po chwili staliśmy przy schodach które wiły się w dół z pewnością prowadziły do lochów...
Poczułam jej zapach, żądza zemsty wstąpiła na miejsce innych uczuć. Nie słuchałam już nawet co mówi do mnie Aro, czym prędzej zbiegłam po schodach do więzienia. Bez większego trudu wyważyłam drzwi do odpowiedniej celi. Była tam. Naga ze splątanymi włosami. Czarne, głodne oczy patrzyły na mnie w ten tak dobrze znany mi kpiący sposób. Żałosne...
- I co warto było zaczynać ze mną wojnę? Moja droga Jane... Ze mną możesz wygrać bitwę, ale nigdy nie wygrasz wojny... Jesteś zdana na moją łaskę... A ja mam taki kaprys byś teraz to Ty cierpiała... Tak jak ja cierpiałam przez Ciebie! - Izabelo tylko spokojne - powiedziałam do swoich wzburzonych emocji.
- Nic nie możesz mi zrobić! Jesteś tylko nędzną hybrydą! Aro nie będzie chciał mieć takiego dziwadła! - splunęła mi pod nogi.
- O czym ty gadasz?!
-Jesteś mieszańcem!
- Bello proszę Cię chodź my stąd! Wszystko Ci wytłumaczę! - Podeszłam jeszcze do blondynki, po czym z całej swojej siły uderzyłam ją pięścią w twarz, które spowodowało popękanie jej wcześniejszej idealnej struktury. Chwyciłam Aro za rękę ciągnąc go do wyjścia. Kiedy znaleźliśmy się w komnatach czarnowłosego, w dziwny sposób zakręciło mi się w głowie... Chwyciłam się kolumienki łoża w którym spędziłam czas przemiany. Skoro byłam wampirzycą nie powinnam mieć typowo ludzkich objawów... Więc o co tu chodzi..?
- Kochana powinnaś... Coś zjeść...
- Najpierw mi wytłumacz kim ja właściwie jestem?
- Bello to nie czas na to...
- To jest idealny czas! - znowu dałam ponieść się emocjom...
- Bello, Jane podawała Ci jad wilkołaka, i nie chodzi mi o zmiennokształtnych z jakimi kiedyś miałaś możliwość obcować... Wilkołaki należą praktycznie do historii blisko półwieku temu, pokonaliśmy tą rasę jednak nieliczni którzy wtedy nie walczyli w obronie swoich kompanów, wciąż błąkają się wśród nas, najwidoczniej Jane udało się takiego uprosić o jego jad dzięki czemu mogła do czasu sprawiać ci ból, ale do rzeczy, jad wilkołaka podczas przemiany powoduje niewyobrażalny ból tylko osoby o naprawdę silnym organizmie są wstanie to znieść ostatecznie przemieniając się w księżycową bestie. Izabello Ty zawisłaś na granicy między życiem a śmiercią, aby Cię uratować ugryzłem Cię podając Ci przy tym jad co zatrzymało twoją przemianę w wilkołaka. Taka mieszanka genów w jednym organizmie spowodowała przemianę w hybrydę. Jak dotąd przejawiasz tylko cechy ludzko - wampirze jednak to czy mój jad był wstanie wyprzeć ten od wilkołaka przekonamy się dopiero przy następnej pełni. A teraz czas na posiłek zjesz coś ludzkiego czy...
- Wypiję krew- rzuciłam szybko, wciąż przetwarzając multum informacji które do mnie dotarły w tak krótkim czasie.
- Chodźmy, więc do sali tronowej...
Przeczytałam przed tym dokładnie poprzedni rozdział, ale... Ciekawe jaki to musi być ból. Nie że był chciał czuć, ale tak przez np. 10 sekund xD Dobra nieważne. Ciekawe może będzie białym wilczkiem i będzie zmiennokształtna :D
OdpowiedzUsuń